43

43. Łzy napływają do oczu. Ten smutek to już nie depresja. 

Doświadczam - tych lepszych i tych gorszych chwil. 

Rozpoznaję. Bardzo trudno definiować szczęście w spokoju, kiedy do tej pory działały tylko wychylenia - ekstrema.

Dopada mnie tęsknota za beztroską i bliskością, za śmiechem i radością.

Smutny to dzień.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jan i Maria - pradziadkowie

 Pomyślałam sobie, że fajnie będzie czasem napisać tu też coś innego niż wewnętrzne rozkminy.  Kiedy przejeżdżam koło Konwaliowej o poranku, słońce rozświetla wieżowce z wielkiej płyty. Z dzieciństwa pamiętam sklep spożywczy Społem i ekspedientkę z wąsem. Pamiętam też jedyną zabawkę, którą miałam u pradziadków - kolorowe memory - grałam i słuchałam rozmów babci i mamy, niewiele jeszcze z nich rozumiejąc.   Maria i Jan Nowaccy długo czekali na upragnione M3 ze ślepą kuchnią. Ciasne, ale własne, choć spółdzielcze. I mimo że Jan w lokalnych strukturach PZPR był bardzo ideowo zaangażowany, to nie przyspieszyło to ani otrzymania mieszkania, ani nie wpłynęło na metraż . Może właśnie przez ideę. Ponoć dziadek miał być rozstrzelany po wojnie jak Gruna za swoją działalność w PPR. Dziś prawdy się nie dowiemy, bo jedyne świadectwo mogłaby nieść Babcia Jadwiga, jego jedyna córka, a moja jedyna żyjąca babcia. Niestety - niewiarygodna od zawsze.  Jan komunizmem zaraził się w ...
Czytaj więcej